ontkiemen

we do not see the things as they are, but we see things as we are · het is mei, ik draag een blouse met lange mouwen én een wollen vest er over en mijn tomatenzaden kiemen niet. Niet één. Vorig jaar ging het fantastisch, ondanks het feit dat ik geen kas heb, maar dit jaar is het koud. Ik probeer niet ontmoedigt te raken, maar de pioenrozen die ik helemaal dood en verloren waande, komen ineens op midden in één van de nieuwe moestuinbakken en overal schieten distels uit de grond. Het gras zit te vol met klaver en paardenbloemen en ik vrees dat het veelbelovende zaad van de papaver somniferum ook niet opkomt.

Het is maar hoe ik het bekijk. De uien doen het super, ik zie puntjes van de knoflook, de rabarber waande ik ook dood, maar die begint een behoorlijke omvang te krijgen. Ik heb best veel aardbeienplantjes, waarvan er nu zelfs eentje al een bloem heeft en de fruitbomen staan volop in de bloesem. De aardappelplanten komen boven de grond uit, de raapstelen en broccoli(?) ook en ik ben vooral benieuwd naar de bloemen die het vak beginnen te kleuren. En mijn dahlia’s gaan gelukkig ook – op twee na – heel goed. En de zonnebloemen en stamslabonen en prei en worteltjes ook. En sla. En rucola. Dat is al heel wat, voor een beginner, dacht ik zo.

“Ik verlang naar de zon, maar nog meer naar voldoende nachtrust en dagen zonder voortdurend op scherp te staan. “

Ik ben vast niet de enige die vooral kijkt naar alles wat nog moet, wat niet lukt of wat beter kan. Het is maandag en dan wil ik – ondanks de vakantie – toch het hele huishouden op orde krijgen. En dan ben ik ontevreden als het niet allemaal lukt. Ik vergeet de goed gelukte risotto, de speciale lavendelcake met witte chocolade en dat de kinderen genoten van hun vrije tijd. Ik vergeet ook maar even dat we heerlijk rustig begonnen vandaag, dat het tegen de verwachtingen in droog was en ik de was buiten kon hangen. Ik vergeet dat de meiden dapperder waren dan ik toen de dode kip uit het hok geschept moest worden en dat ze nu heerlijk rustig liggen te slapen. Ik vergeet dat de jongens samen voetbalden, dat ik fijne post ontving en dat ik vrolijke boeketten heb staan en schrijven kan en dat de was voor het grootste deel schoon opgeruimd is.

De avond rekt zich uit en ik gaap. Ik ben moe van de afgelopen maanden en ik weet dat deze vermoeidheid mijn zicht wat vertroebelt. Ik verlang naar de zon, maar nog meer naar voldoende nachtrust en dagen zonder voortdurend op scherp te staan. Dat bepaalt zo hoe ik me voel!

Een half jaar geleden werden we geheel onvoorbereid pleegouders. Ik deel normaal heel makkelijk van alles, maar ik heb het idee dat dit niet ‘mijn’ verhaal is en mede in verband met de privacy koos ik er voor niet te veel te zeggen hier over. Maar aangezien in mijn beleving alles hier door bepaald werd, bleef er vooral heel veel futloosheid over – wat het schrijven en fotograferen betreft. Vorige week sloten we de pleegzorg – de praktische kant – af en gingen de man en ik meteen drie dagen weg samen. Op de paar dagen die we thuis waren, is het verschil merkbaar. Zo ontdekte ik dat ik mezelf ‘wapende’ tijdens het opstaan en haal nu even gerust adem als ik besef dat het niet meer hoeft. De maaltijden, het samen spelen en ergens naar toe gaan, het slapen van de jongste… het is totaal anders.

Ook wat deze zes maanden betreft ben ik geneigd te kijken naar wat niet ging zoals ik graag had gewild, maar wat is er veel gebeurd. Wat hebben de kinderen het goed gedaan en wat ben ik tegen mezelf aangelopen en heb ik tegelijk ook veel geleerd. En ook hebben we verschil kunnen maken voor het jongetje en zijn ouders.
Ik ben onwijs dankbaar voor de hulp die we kregen, de nieuwe (opvoedkundige) inzichten en gewoon voor ons gezin. We plooien ons nu weer opnieuw, alhoewel ik bijvoorbeeld nog wel heel sterk reageer. Maar ook in dit geval moet ik me maar richten op wat er wel is. En niet denken dat ik dit zomaar los kan laten; de begeleidster had het over een half jaar, dus dat wordt dan november.

Wat betreft mijn blik op de omstandigheden, heb ik dus gemerkt dat de creativiteit dan op een laag pitje komt te staan. En dan mis ik weer een uitlaadklep, waardoor ik nog minder moed had om iets op te pakken. Een cirkel waar ik maar niet goed uit kwam. Nu de vele contactmomenten en opvoedperikelen wegvallen, houd ik meer tijd en vooral energie over om iets te doen wat altijd onderaan mijn lijst staat en dat is schrijven.

Ik begin voorzichtig weer te denken aan het geven van een workshop, het vormgeven van mijn site en bijschaven van mijn doelen rondom het schrijven en fotograferen – om maar wat te noemen. En ik weet dat er zomaar weer iets anders op mijn pad kan komen wat mijn onverdeelde aandacht vraagt. Dat is het leven. Maar als ik iets heb geleerd afgelopen tijd is het dat ik te makkelijk de zorgen voorrang geef en me niet meer ontferm over andere, minstens zo belangrijke gezinswederwaardigheden, bijvoorbeeld.

Maar met deze blog, geef ik mezelf wat meer ruimte. Zoek ik naar zuurstof, iets wat mijn lijf opwekt en ja, het is als het ontkiemen van de dingen in mijn hart, die wachten op het voorjaar. Hopen dat het beter gaat dan de tomaten.

Een gedachte over “ontkiemen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s